“இந்த நாட்டில் பாலின மாற்றம் செய்வது சட்டவிரோதமானது என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள். எனது குடும்பத்தினரும் அதையே நம்புகிறார்கள். இது சட்டவிரோதமானது அல்ல என்றும், இதற்கான சுற்றறிக்கை உள்ளது என்றும் நான் எவ்வளவோ விளக்க முயன்றும், அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவோ அல்லது நான் சொல்வதைக் கேட்கவோ தயாராக இல்லை.
வீட்டில் நான் உண்மையில் யார் என்பதை வெளிப்படுத்தி வாழ்வது மிகவும் கடினமாகிவிட்டது. Équité போன்ற அமைப்புகள் இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. எதிர்காலத்தில், எனது குடும்பத்தினரைப் போன்றவர்கள் திருநங்கைகள் மற்றும் திருநம்பிகள் குறித்து அதிக புரிதலுடனும் அக்கறையுடனும் நடந்துகொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்.”

“நான் ஒரு திருநங்கை என்பதை மக்கள் அறிந்துகொள்ளும்போது, முதலில் அவர்கள் ஆர்வமாகக் கேட்க விரும்புவது எனது பாலியல் வாழ்க்கையைப் பற்றித்தான்.சிலர் இதை நேரடியாகக் கேட்பதில்லை. ‘உங்களால் எப்படிக் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்?’, ‘நீங்கள் இப்போது இருக்கும் விதத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்களா?’ போன்ற கேள்விகளைக் கேட்பார்கள்.
ஆனால், சிலர் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி எனது பிறப்புறுப்புகளைப் பற்றியும், அவை எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்றும், எங்களால் எங்கள் துணைகளுக்குப் பாலியல் திருப்தி அளிக்க முடியுமா என்றும் நேரடியாகக் கேட்கும் தருணங்களும் உள்ளன.இவை மிகவும் தனிப்பட்ட கேள்விகள். இத்தகைய கேள்விகள் எங்களுக்கு மிகுந்த அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
மற்றவர்களைப் போலவே திருநங்கைகளும் கண்ணியத்துடனும் மரியாதையுடனும் நடத்தப்படுவதற்கும், தனியுரிமையைப் பேணுவதற்கும் உரிமையுடையவர்கள் என்பதை அதிகமானோர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.திருநங்கைகளைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், முதலில் எங்களையும் மனிதர்களாகப் பாருங்கள்.”

“எங்கள் அயல்பகுதியில் வசித்த ஒரு பெண்ணுடன் நான் காதல் உறவில் இருந்தேன். எங்கள் பெற்றோருக்கு இது தெரியவந்தபோது, ஒருவரையொருவர் சந்திக்கவோ, வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லவோ அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. எனது பெற்றோர் என்னைக் கடுமையாகத் தாக்கினர். நான் குடும்பத்திற்குக் களங்கம் ஏற்படுத்துவதாக என் அம்மா கத்தினார். நான் வீட்டைவிட்டு ஓடிவிடுவதைத் தடுப்பதற்காக என் அப்பா எனது தேசிய அடையாள அட்டையைப் பறித்துக்கொண்டார்.
நாங்கள் தப்பிச் செல்ல முயன்றபோது, என் அம்மாவும் சகோதரியும் எங்களைப் பிடித்து காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். எனக்கும் எனது குடும்பத்தினருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்தால், பொறுப்பிலிருந்த காவல் அதிகாரி என்னைக் காவல் நிலையத்தின் தடுப்புக் கூண்டில் அடைத்தார்.
‘இது எனது வாழ்க்கை; எனது முடிவுகளை எடுக்க எனக்கு உரிமை இருக்கிறது’ என்று நான் எனது குடும்பத்தினரிடம் வாதிட்டேன். என்னைக் காவலில் வைத்திருக்க முடியாத நிலையில், நான் வன்முறையாக நடந்துகொள்வதாகக் கூறி மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல முயன்றனர்.மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட பிறகு, அன்று இரவு அங்கேயே தங்கினேன். மறுநாள் காலையில் மருத்துவர் என்னைப் பரிசோதித்து, எனக்கு எந்தவிதமான மனநலக் குறைபாடும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தினார். வீட்டில் எனது பாதுகாப்பு குறித்து கவலை கொண்ட மருத்துவர், என்னை விடுவிப்பதில் தயக்கம் காட்டினார்.
அந்த நேரத்தில்தான் Équité தலையிட்டு உதவியது. Équité குழுவினர் மருத்துவமனைக்கு வந்து என்னைச் சந்தித்தனர். அவர்களின் உதவியுடன், எனது குடும்பத்திலிருந்து நான் தன்னிச்சையாகப் பிரிந்து வாழ விரும்புவதைப் பதிவு செய்யும் வகையில் காவல் நிலையத்தில் முறைப்பாட்டைப் பதிவு செய்தேன்.Équité நிறுவனத்தின் உதவியால், இறுதியாக வீட்டைவிட்டு வெளியேற முடிந்தது. புதிதாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கவும், எனது எதிர்காலத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும் தேவையான ஆதரவை அவர்கள் எனக்கு வழங்கினர்.”